Vandaag konden we met een bijna volledig team aantreden. Alleen Anniek is nog geblesseerd. Het was een mooie zonnige middag, dus aan alle voorwaarden voor een mooie dorpsderby was voldaan. Doordat de wedstrijd van de MA2 uitviel kon Selma ons nog komen versterken.

Meteen vanaf het begin van de wedstrijd speelde RVW veel feller en alerter dan wij. Op een of andere manier reageerden we net even trager dan we normaal doen. Nu heeft iedereen wel eens een offday, maar vandaag leek dat voor bijna iedere speelster te gelden. Of dat nu ook te maken had met het feit dat we de tegenstander ook in het dagelijks leven vaak en veel tegenkomen, of dat er een latent griepje de kop op begon te steken is moeilijk te zeggen.

RVW is natuurlijk een team wat ongeveer gelijkwaardig aan dat van ons is dus dan is “in slow motion” reageren dodelijk. Vrij vroeg in de wedstrijd wist RVW dan ook te scoren.
In de rust hebben we elkaar maar eens diep in de ogen aangekeken en elkaar opgepept tot een hoger spelniveau. Dat bleek effect te hebben. In nog geen vijf minuten werden er twee doelpunten (door Zoë en Floor) gescoord. Daarmee kwamen we langszij RVW. De wedstrijd werd daardoor nog spannender. Toen RVW de derde treffer wist te maken en een (terechte) penalty wist te vergulden, vielen we weer terug in het spelbeeld van de eerste helft.

RVW maakte gretig gebruik van de geboden ruimte. Speelde ze het eerste deel van de wedstrijd vrij defensief, nu kwamen de aanvallen in golven op Romy af. We mogen blij zijn dat het bij 5 – 2 is gebleven. Ik durf te zeggen dat OVC voetballend een iets sterker team dan RVW tussen de lijnen heeft staan. Maar ja, voetballen is niet alleen sport waar je technisch goed in moet zijn, maar zeker ook een spel waar je mentaal flink aan de bak moet.